 | | |
| | |
|
Spaces home  ケーキ's SpacePhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
ケーキ's Space |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
November 24 วันเสาร์นี้...lol
 สนุกมากมาย
ไปเที่ยวมา
ไปช๊อบมา
ตังหมด แต่ว่าสบายใจ
 ไปกะไอ้หล่านสองคนเเล้วถ้ามันกลับไทยไปแล้วจะสนุกไม้นี่
ประเทศนี้เนี่ยมันดีจิงๆ
อยากไปที่ไหน อยากทำอารัยก้อได้ ถ้าไม่เดือดร้อนใคร ก้อไม่ผิด
เพราะว่ามันเปนประเทศที่มีทุกอย่างพร้อมแล้วจิงๆ
สภาพจิตใจอาจจะว้าเหว่ไปบ้าง
เพราะคนเค้าไม่ค่อยคุยกันง่ายๆแบบคนไทย
แต่ว่า
ก้อไม่ใช่ว่าเค้าไม่ใจดีนะ
เวลาไปถามอารัยเค้าก้อช่วยกันหมดเลย
หรือว่ามันอาจเปนเพราะภาษาเรายังห่วยแตกอยู่
ยังไงซะ
ก้อพยามเต็มที่ล่ะน่า
วันนึงมันต้องดีขึ้น
อื้ม...
 วันนี้ช้อปกันกระจาย แบบไม่มีใครห้ามใครของมันก้อไม่เยอะนี่มันก้อหมดกันเปนหมื่นได้นี่ก้อใช่ย่อยนะเนี่ย
เดี๋ยวจะไมมีเงินก้อไอ้ตอนปีใหม่ แล้วจะมาเดือดร้อนนี่มันก้อไม่ควร
จากนี้ไปอีกเดือนคงต้องนิ่งๆไว้ก่อน
รอไปใช้เงินที่โตเกียวดีก่า
ซื้อกางเกงยีนมาตัวนึงเพราะว่ามันเหลือจะทนแล้ว
น้ำหนักขึ้นและอ้วนเกิน กางเกงเก่าใส่ไม่ได้หลายตัว
ไม่มีกางเกงใส่
จิงๆแล้วมันควรจะลดดีกว่าไม๊นะ
 วันนี้ใครเค้าคงลอยกระทงกัน
จะลอยในโอฟุโระแม่บ้านคงเล่นงาน แน่ๆ
หวังว่าทุกคนที่ไทยจะมีความสุขไปกับเทศกาลนี้ในบ้านเรา
ส่วนเค้กก้อจะรอคริสมาสดีกว่าเพราะจะได้ดูไฟสวยๆ
ไปที่ไหนก้อมีแต่คนเปิดเพลงคริสมาสเตมไปหมด
เปนอารัยที่มีความสุขมากๆเลยทุกปี
ชอบวันนี้จัง
 หนาว หนาวจังเลย
ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ
 November 19 โชคดีนะ โชคดีนะมีคนบอกว่า
ระยะทางมีผลต่ออะไรหลายๆอย่าง
แต่สำหรับเค้กแล้ว
มันก้อใช่ แล้วมันก้อไม่ใช่
จิงๆเปนเพราะว่าตอนนี้รู้สึกผิดกับคนสองคนมากๆเลย
..................................................
มีคนคนนึงเข้ามาในช่วงสั้นๆช่วงหนึ่งของชีวิต
แต่ทำให้รู้สึกว่ารู้จักกันมานานมากๆ
อยากให้เค้าสบายใจและรู้สึกดีดีตลอดเวลา
แต่ตอนนี้เค้าก้อป่วยเหมือนกัน
มันอาจเปนเพราะว่า เค้าหลอกตัวเองรึป่าว
หรือเปนเพราะเรารึป่าวที่ทำให้เค้าต้องเปนแบบนี้
หรืออาจเปนเพราะว่าเค้าโชคร้ายเกินไป
ที่รักกันคนละเวลา และคนละสถานที่กัน
กลับไปอีกครั้งมันก้อสายไปแล้ว
ใช่ไม้...
ตอนนี้หัวใจก้อคงต้องป่วยไปอีกนาน
แต่ยังไงก้อแล้วแต่
หวังว่าวันนึง วันนึงมันคงจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นกะชีวิตของเค้าล่ะนะ
ก้อได้เเต่หวังว่า นะ
เค้กจะเปนกำลังใจอยู่ไกลๆให้
ตั้งใจทำงานนะ อยู่ให้ได้ด้วยไม่ว่าอารัยจะเกิดขึ้น
ขอให้สิ่งที่ดีที่สุดเกิดขึ้น จิงๆนะ
และขอโทดด้วยมากๆ
ถ้ามันไม่ใช่ส่วนหนึ่ง มันก้อคงเปนส่วนใหญ่จิงๆนั่นแหละ
ดูแลสิ่งที่รอคอยมานานให้ดีนะ
แล้วอย่าเผลอทำหาย หรือลืมไว้ที่ใครอีกหละ
ดูแลตัวเองด้วย อย่าให้มันเกิดข้อผิดพลาดซ้ำๆอีก
เพราะว่ามันไม่สนุก ทั้งหมดทุกคนหรอก
นานๆไปเวลาคงทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
และจากตอนนี้ไประยะทางก้อไม่ได้เปนปัญหาอีกแล้วล่ะ ใช่ไม้
อยู่ที่ตัวเองแล้วนะ คุยกันดีดี
เค้กก้อไม่ค่อยรู้อารัยมากหรอก
แต่ก้อให้อภัยด้วยนะถ้าทำอารัยผิดไปจิงๆ
และขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
ที่ได้เจอในสภาวะเงื่อนไขเดียวกัน
โชคดีนะ โชคดีนะ
.......................................................
อีกคนนึง
ไกลจังนะ นานแล้วไม่ได้คุยด้วยกันนานๆ
คุยกันทีไรทะเลาะกันทุกทีเลย
มันเปนยังไงนะเนี่ย
เธอน่ะไม่ได้ผิดหรอก
เค้าตาหากหาเรื่องตลอด
แต่มันก้อช่วยไม่ได้เพราะเค้าโมโหบางอย่างจิงๆ
ขอโทดด้วยนะ
เค้ายังไม่รู้จิงๆว่าต่อไปจะเปนไง
เค้าอยากอยู่นิ่งๆ สบายๆ แปปนึง
ที่ผ่านมา ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ
ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น เพื่อนๆบอกบ่อยๆว่า
หาความแน่นอนอารัยไม่ได้
เค้ารู้แล้วล่ะ
รู้ดีมากๆเลยคราวนี้
เค้ารู้แล้วจากบางอย่าง
ขอโทดด้วยที่มันเปนแบบนี้
และถ้าเค้าไม่สามารถแก้ไขอารัยได้
เค้าก้อขอยอมให้มันเปนแบบนี้แหละ
ดีแล้ว
เพราะว่าเค้าสมควรได้แล้วล่ะแบบนี้
ถ้าเธอไปเจอใครที่ดี อย่าปิดตัวเองนะ
เพราะมีคนเคยบอกเค้ามาแบบนี้
มันก้อคงจะจิงนะ
แต่ว่า...
บอกเค้าหน่อย
อย่าปิด
อย่าหลอก
อย่างที่เคยทำ
เพราะเค้าเบื่อการโดนปิดบังมากๆเลย
เค้าอยากรู้บางที แต่เธอหรือใครบางคน
ทำให้เค้ารู้สึกว่าเค้าเปนคนไม่รู้อารัยเลย
หรือถ้ามีใคร ก้อให้บอกความจิงทุกๆอย่าง
อย่าเปนแบบนั้นอีก
เพราะว่ามันจะทำให้คนๆนั้นเข็ดไปอีกนาน
แบบเค้า...
มีอารัยเรายังคุยกันได้เหมือนเดิมนะ
ขอโทดจิงๆ
October 14 ขอบคุณค่ะเมื่อวานไปเที่ยว USJ Universal Studio Japan มา
สนุกมากจนขี้เกียจพิม
แต่มีอย่างนึก ที่ไม่เขียนคงไม่ได้
คือ หนูรู้สึกขอบคุณทุกคนมากที่ไปด้วยกัน
เพราะว่าเมื่อวานเค้กไม่สบายแล้ว แทบจะเดินไม่ไหวจิงๆ
ด้วยฟามที่ตั๋วจองไปแล้ว ห้าๆ หมื่นสาม ก้อเอาซะหน่อย
ใครจะยอมเสียตังฟรีฟระ ตามสเตป
ถึงป่วยก้อไป
เริ่มตั้งแต่พี่หน่อยแน่ พี่แน่ใจดีมากเลยอ่ะ
พี่แน่ไปจองตั๋วให้ทุกคน จ่ายตังไปก่อนแล้วยังไม่ได้ทวงจากใครเลยป่านเนี้ย
จัดการให้หมดทุกอยางทั้งที่พี่แกก้อไปมาหลายครั้งแล้ว
ยังมานำทัวร์ให้อีก
เค้กเดินไม่ไหว พี่แน่บอกว่า "เค้าขอโทด ที่เค้กเจ็บ"
ได้ไงอ่ะ ไม่ใช่เพราะพี่เลย พี่มาขอโทดหนูอ่ะ
หนูแบบว่าซึ้งมากเลยที่พี่บอกอ่ะ
หนูต้องขอโทดพี่มากกว่าอ่ะที่ทำให้พี่ต้องเปนห่วง
และหนูก้อต้องขอบคุณพี่มากจิงๆเลยนะคะ
ที่ดูแลพวกหนูจนสุดท้ายยังโทรเรียกแทกซี่ให้กลับซีเคซีอย่างปลอดภัยทุกคน
พี่โอ๋ ช่วยถือของทั้งที่มันก้อไม่ใช่ของพี่ ที่พี่ต้องออกตังไปก่อน
แล้วยังมาถือให้อีกทั้งวัน มาเดินช้าๆเปนเพื่อน
มาขำอะไรกะหนูหล่ะ
ทั้งที่ป่วยจะตายยังมาฮาได้อีกนะ
ก้อดีๆ อารมดีดีนะ
ตั๋วชินคังเซนหาย แล้วพี่จะโดดออกมาจากเกทมาช่วยหาอ่ะ
หนูซึ้งมากเลยจิงๆนะ
ขอบคุณค่ะ
พี่ปอ คะ เค้กขอโทดเรื่องไอพอด
ที่เค้กทำอะไรกะมันไม่ได้
แล้วไม่กล้าบอกพี่
ในที่สุดพี่ก้อต้องมาเสียเวลาทำให้เค้กอีกอ่ะ
ขอบคุณที่พี่ตามหาพวกหนูอยู่ตลอดเวลา
คอยโบกมือ เรียกกันตลอด
ไม่งั้น คงหลงไปแล้ว
ถ้าพี่ไม่กัวฟามสูง
ไว้ไปเที่ยวด้วยกันใหม่นะ
ไอ้หล่าน
กรูทามห้ายเมิงเหนื่อยอ๊ะป่าวเนี่ย
ที่บอกว่าไม่เจ็บขาเเล้วมาถือข้าวถือของให้เนี่ย
ตั้งแต่เช้า เมิงคงปวดหัวกะกรูมากมาย
แก้ตัวให้แล้วนะ
กรูถ่ายรูปเวดดิ้งให้แล้วนะ
กูโพสรูปนี้ส่งทีบาสเมื่อไหร่ เมิงเกิดเเน่ๆ
เนี่ย ผ้าพันคออ่ะ
ไม่เรื่องมากหรอก
เอายังไงก้อได้
ยอม กูยอม ก้อ Simply is the best.
โต้ง สองรูปนั้นอ่ะ
ซื้อนะ
แม้จะหน้าตาไม่ดี
แต่แสงมันช่วยเว่ย
555
ขอบคุณนะ ที่ถ่ายรูปให้นะ
แต่ถ้าไรท์มาให้ด้วยจะดีมาก
555
หนึ่ง ชอบรูปนั้นมากเลย
ที่แกหอบตุ๊กตามากมายอ่ะ
ทำไปได้
แนนและลิลลี่
สดใส ๆ ชอบดูนะ
เวลาไปด้วยกันดูมีแต่รอยยิ้มและมีแต่เสียงหัวเราะตลอดเวลา
ขอโทษนะที่ไม่ได้ถ่ายรูปให้
เพราะว่ามันเปื่อยงัย
ถ้าเกิดว่ามันช้ามาก
สามารถไปก่อนได้เลยนะ
ไม่ต้องคิดมาก
ไม่เปนไร
ขอโทดที่ทำให้กังวลนะ
พี่พี พี่พีมาช้าจังเรยนะ
ไม่งั้นได้เล่นเยอะก่านี้เหอะ
สนุกสนานมากมายอ่ะ
ไว้เจอกันอีกสองอาทิตนะคะ
และที่สำคัญที่สุด
พ่อกับแม่ ขอบคุณมากค่ะ
เรื่องยา และความยุ่งยากเสียเวลาทั้งวันเพื่อเค้ก
ขับรถไปโรงบาล ไปหาหมอแทน และ ทีบาส
เหนื่อยมากมาย
เบีย เราขอบคุณมากที่ช่วยมาเปนธุระเรื่องยาให้นะ
คาตากิริซัง โคบายาชิซัง ไทยร่าซัง พี่จุ๋ม พี่หวี่
คาโต้ซัง มัสสึบะซัง ซาโต้ซัง โชซัง ไคฮอสสึซัง
คุโระคิซัง และทุกคนที่ทีบาสและทีบีเจ
ที่คอยเปนธุระเรื่องยา และแปลเอกสาร และเปนห่วงตลอดมา
ขอบคุณจากใจ
ไม่มีพวกคุณแล้วเค้กคงต้องแย่แน่
ขอบคุณๆจิงๆค่ะ
October 07 เฮ้อ~~~เฮ้อ~~~ วันสบายๆ (รึป่าว)
ไม่ต้องไปทำงานล่ะก้อ สบายยยย
ช่วงนี้คอมป่วย ป่วยจิงๆเลนนะเนี่ย
ทั้งเนทซีเคซีนี้สุดจะอ่อน!!!
แรงจิงเฉพาะตอนตีห้า
เมื่อกี้ไปกินข้าวกะป้าแว่น พี่ต้า พี่โอ๋มา
ฮามากมาย
พี่ต้าฮากว่าที่คิดซะอีกนะ
นึกว่าเครียดตลอดซะอีก
ก้อดีนะขำๆ
วันนี้พี่ต้าโดนบุ้งกัด
เปนแดงๆเรย
จัดยาไปให้มาแร้วววว
ก้อไม่ค่อยจะถูกกะโรคเท่าไหร่
เพราะว่ามันมีอยู่เเค่นี้
น่าจะดีกว่าไม่ได้ทา
 วันนี้ว่าจะดูหนังฝึกภาษาซะหน่อย
ไม่รู้จะหลับป่าว
ปล. อยากรับปริญญาอ่ะ อิจฉามากมายใครรับไปแร้ววว
เพื่อนๆก้อจัดมากันให้ครบทุกคนนะ
ถ้าเค้กรับกะรุ่นน้องอ่ะ
 October 02 เรื่องของวันอังคาร รายงานยังไม่เส็ดเรยยยยยยย
ส่งอาทิตนี้ ก้อว่าจะรีบๆ
แต่ว่าอาทิตหน้าโคบายาชิซังไปเวียดนามอีก
แร้วทำเส็ดจะส่งใครล่ะเนี่ย
วันนี้ไม่ค่อยหนาวเลยยยย
ออกจะร้อนๆด้วยซ้ำ
หยั่งงี้มันคือสภาพอากาศแปรปรวนใช่ป่ะ
พุ่งนี้เช้าจะต้องไปหาหมอแล้ว
 กังวลจัง ว่าจะคุยรู้เรื่องป่าว
ในที่สุดก้อไม่มีล่ามอ่ะ
เพราะว่าคงให้พี่แน่ลางานไปด้วยไม่ได้
ก้อเปนล่ามให้ตัวเองไป
จะรอดไม๊ล่ะนี่
การงานวันนี้ทำมัยมันค่อนข้างจะสับสนดีจิงๆ
 ไม่รุจะเริ่มอ่านอารัยก่อนดี
มันเยอะอ่ะ
แถมง่วงอีกตาหาก ไปกันใหญ่
แร้วก้อลืมหนังสือคันจิติดกันสองวันแล้วววววว
 แง่มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เซงไปเรยยยยยยยยยยย
ไม่ได้เรียน
ไอ้ของเก่านี่ก้อแทบจะจำไม่ได้
จะแย่............
วันนี้ได้ของที่ส่งจากไทยแล้ว
ถูกใจมากมาย
โดยเฉพาะเพลงนะ ชอบๆๆ
 มีทอมกะเจอรรี่ด้วย
ดีๆๆๆ
ไว้ส่งมาอีกนะ
ข้อความดีดี แบ่งปันกันนะ
สำหรับบางคน . . . ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า
กำลังสุข หรือ เศร้า กับคำว่า . . . "ความรัก"  บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จักกับ "ความเหงา" เพื่อที่วันหนึ่ง . . . ความเหงาจะผลักดัน คนสองคนเข้าหากัน เพื่อลดช่องว่างให้กันและกัน สร้างคืนวันที่ดี ๆ ร่วมกัน และเพื่อที่วันหนึ่ง โลกจะแยกให้พวกเขา "จากกัน" . . . ให้ชีวิตวนกลับสู่ "ความเหงา" บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จัก "ความเหงา" ด้วยเหตุผลบางอย่าง . . . นั้นคือให้โลกใบนี้ยังคงมีความรัก ดำเนินต่อความเหงา . . . ทำให้หัวใจสองดวงเชื่อมถึงกันด้วยความคิดถึง  แม้ในยามที่โลก . . . แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . . ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป . . . ท่ามกลางความโดดเดี่ยว แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ ในวันที่ ความเหงาทำให้เราคิดถึง . . . ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว  ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน งดงาม . . . แต่ทุกข์ และเมื่อฉันได้คิดถึงเธอ ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน . . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์ และเมื่อนั้น . . . เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้ ที่มา : kapook.com
Thanks for visiting! |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend
